حضرت رسول اكرم  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله  آن قدر على بن ابيطالب   عليه‏السلام  را دوست مى‏داشت كه

 او را به عنوان جان خود معرّفى مى‏كرد و خداى تعالى هم با كلمه‏ى {«و انفسنا»} در آيه‏ى مباهله آن را

 تأييد مى‏فرمود.

     گاهى مى‏گفت: على جان من است. و گاهى مى‏فرمود: على روح من است. و گاهى على

   عليه‏السلام  را با خود از يك شجره معرّفى مى‏كرد. و گاهى مى‏فرمود: هر كه مرا دوست دارد بايد على

 را هم دوست داشته باشد. و هر كه من امير و فرمانده اويم على هم امير و فرمانده او است. و هر كه مرا

 مولاى خود مى‏داند بايد على را هم مولاى خود بداند.

     رسول اكرم  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله  به همه‏ى امّتش فرمود: من و على دو پدر شمائيم و اگر كسى هر يك

از ما را برنجاند عاق والدين است. گاهى روى مباركش را به على بن ابيطالب  عليه‏السلام مى‏فرمود و با

 يك دنيا محبّت و عشق به او مى‏گفت:

     على جان، تو برادر منى،

     على جان، تو وصىّ منى،

     على جان، تو وارث منى،

     على جان، گوشت تو گوشت من است و خون تو خون من است،

     على جان، هر كس با تو در صلح و صفا باشد با من در صلح و صفا است و هر كس با تو بجنگد با من

 جنگيده است.

     على جان، تو ظرف علم و حكمت منى،

     على جان، تو باب شهر علم منى،

     على جان، تو روز قيامت در كنار حوض كوثر جاى من مى‏نشينى و دوستانت را از آب كوثر سيراب مى‏كنى،

     على جان، تو ديون مرا مى‏دهى و به وعده‏هائى كه من به مردم داده‏ام وفا مى‏كنى.

     على جان، شيعيان تو در بهشت بربلنديهائى از نور در اطراف و در كنار من هستند و آنها را من به

خاطر تو دوست مى‏دارم.

     على جان، اگر تو نبودى مؤمنين واقعى بعد از من شناخته نمى‏شدند و مسلمانها امتحان نمى‏گرديدند،

     اى مردم على من، هادى گمراهان است، نورى براى كوردلان است.

     على عزيز من ريسمان محكم خدا است.

     على جانم راه راست به سوى خدا است.

     على از همه به من نزديك‏تر است، از همه زودتر به من گرويده و از همه بيشتر به من ايمان دارد، هيچ

 كس منقبت و فضيلتى مانند على ندارد.

     سپس با شعف و نشاطى و خشوع غير قابل وصفى دست به دعا بر مى‏داشت و عرض مى‏كرد:

 خدايا دوست بدار هر كه على مرا دوست مى‏دارد و دشمن بدار هر كه على

را دشمن مى‏دارد.

     خدايا يارى كن هر كه على مرا يارى مى‏كند و پستش كن هر كه على را پست مى‏كند.

برگرفته شده از کتاب امیرالمومنین(ع) نوشته حضرت ایت الله سید حسن ابطحی